Kolejne zdjęcia z ogrodu zoologicznego, ale tym razem z warszawskiego Zoo, serdecznie zapraszam do przejrzenia materiału fotograficznego.
Miejski Ogród Zoologiczny w Warszawie – ogród zoologiczny znajdujący się przy ulicy Ratuszowej 1/3 w dzielnicy Praga-Północ w Warszawie.
Został otwarty w 1928. Początkowo zajmował powierzchnię 12 ha i posiadał ok. 500 okazów zwierząt. Obecnie jego powierzchnia wynosi ponad 39 ha
Cytat z Wikipedii.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ogr%C3%B3d_Zoologiczny_w_Warszawie
Teren obecnego ogrodu zoologicznego znajduje się na obszarze dawnego majątku Pelcowizna, w połowie XIX wieku tutejsza zabudowa (wraz z cmentarzem) została zniszczona przez Rosjan – mimo wcześniejszych ustaleń obszar zajęto jako przedpole zbudowanej po drugiej stronie Wisły Cytadeli
Warszawa długo nie miała właściwego ogrodu zoologicznego. Wprawdzie już Jan III Sobieski miał zwierzyniec w Wilanowie-Morysinie, a i później powstawały niewielkie menażerie prywatne, pod tym względem jednak Warszawa późno dołączyła do takich miast jak Paryż, Amsterdam, Budapeszt, czy Poznań, który miał swój ogród zoologiczny już w 1875 roku. Wreszcie, staraniem Mieczysława Pągowskiego, 10 lipca 1926
roku został otwarty niewielki zwierzyniec na ulicy Koszykowej 47.
Zajmował powierzchnię zaledwie 0,75 ha, ale znalazły się w nim ciekawe
okazy zwierząt: niedźwiedź brunatny, lemury, koczkodany, aligator, kangur, jeżozwierz, aguti i wiele egzotycznych ptaków.
Równocześnie wspólnym wysiłkiem kilku nauczycieli zoologii utworzono
niewielki zwierzyniec przy ulicy Bagatela. Oba ogrody cieszyły się
wielką sympatią warszawiaków. W rok później zoo Pągowskiego przeniosło
się na 10-hektarowy teren przy alei 3 Maja, jednakże koszty utrzymania
były tak wysokie, że wkrótce ogród zaczął podupadać.
Cytat z Wikipedii.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ogr%C3%B3d_Zoologiczny_w_Warszawie
Powstanie Miejskiego Ogrodu Zoologicznego
Uchwałą magistratu z dnia 14 czerwca 1927 przyjęto decyzję o utworzeniu Miejskiego Ogrodu Zoologicznego na Pradze. Otwarcie dla publiczności nastąpiło 11 marca 1928 roku. Prowadzenie ogrodu powierzono Wenantemu Burdzińskiemu, byłemu dyrektorowi i założycielowi ogrodu zoologicznego w Kijowie. Pierwszymi mieszkańcami ogrodu stały się zwierzęta z upadłego zwierzyńca Pągowskiego i innych, mniejszych menażerii.
Po śmierci Burdzińskiego dyrektorem ogrodu został Jan Żabiński, człowiek wielkiej wiedzy, miłośnik zwierząt i popularyzator przyrody. W ogrodzie działo się dobrze. Na przykład w 1937 r. przyszło na świat słoniątko, co było osiągnięciem na skalę światową, bowiem azjatycka słonica Tuzinka,
córka Kasi i Jasia, była jednym z nielicznych, a konkretnie dwunastym
słoniem urodzonym w warunkach ogrodu zoologicznego. Słoniątko bardzo
szybko stało się ulubieńcem warszawiaków.
Cytat z Wikipedii.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ogr%C3%B3d_Zoologiczny_w_Warszawie
Wojna
Wybuch II wojny światowej
zakończył okres świetności warszawskiego zoo. Gdy zaczęły się
bombardowania, personel, ze względów bezpieczeństwa, musiał odstrzelić
zwierzęta drapieżne
i słonia Jasia. Słonica Kasia zginęła wskutek wybuchu bomby. Dzieła
zniszczenia dokonało wywiezienie do Niemiec najcenniejszych okazów, w
tym ukochanej przez warszawiaków Tuzinki. Wywózkę zwierząt zarządził dawny znajomy Żabińskich, profesor Lutz Heck, dyrektor Berlińskiego Ogrodu Zoologicznego, od lat trzydziestych XX wieku pracujący nad „odtworzeniem” wymarłego w XVII wieku tura. Zabierając zwierzęta obiecywał, że zostają tylko wypożyczone na czas prowadzenia działań wojennych. Heck zabrał też do Monachium żubry i tarpany. Te pierwsze miały posłużyć do odtworzenia tura, symbolu siły i potęgi, do którego chętnie odwoływali się naziści. Nie bacząc na sprzeciwy i prośby Antoniny Żabińskiej, Heck wysłał wówczas Tuzinkę do Królewca (miasto w III Rzeszy), wielbłądy i lamy do Hanoweru, hipopotamy do Norymbergi, konie Przewalskiego do Wiednia, a rysie i zebry do Schorfheide. Młoda słonica miała wówczas dwa lata; zdechła w Niemczech, w 1944 roku.
Podczas wojny ZOO było miejscem, w którym Jan i Antoniny Żabińscy udzielali pomocy Żydom. Dzięki ich działaniom wojnę przeżyła m.in. rzeźbiarka Magdalena Gross (na bazie tej historii powstał amerykański film pt. Azyl).
Cytat z Wikipedii.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ogr%C3%B3d_Zoologiczny_w_Warszawie
Okres powojenny
Decyzja o odbudowie zoo podjęta została w 1946 roku i od razu przystąpiono do odbudowy i remontu budynków oraz gromadzenia zwierząt. W lipcu 1948
zoo zostało ponownie otwarte – ze 150 okazami, pochodzącymi głównie z
darów od osób prywatnych. Po szybkim rozwoju nastąpiła stagnacja, wobec
podjęcia decyzji o przeniesieniu zoo poza granice Warszawy, co
zaowocowało długoletnim niedoinwestowaniem.
W 1978
r. zoo liczyło ok. 2000 okazów zwierząt reprezentujących 380 gatunków. W
latach 1970-1978 frekwencja wynosiła ok. 900 000 zwiedzających rocznie.
W latach 80. XX wieku
zoo znalazło się w planie inwestycyjnym miasta i nastąpiła poprawa –
powstały nowe budynki i poprawiły się warunki bytowe zwierząt.
W 1997 r. został otwarty wówczas bardzo nowoczesny pawilon dla gadów (herpetarium). Pod koniec roku 1998 otwarto ptaszarnię wraz z azylem dla ptaków krajowych. 2 maja 2003 r. zakończyła się budowa słoniarni oraz budynków dla nosorożców. 14 stycznia 2006 r. otwarto pawilon dla bezkręgowców. 12 lipca 2006 r. wybieg dla jaguarów.
W 26 września 2008 został otwarty pawilon dla małp człekokształtnych. Wprowadzono tam: dwa goryle
sprowadzone z Zurychu (Azizi został przywieziony do Warszawy 28
sierpnia, urodził się w 2000 roku.) oraz z Holandii (M’Tongé został
przywieziony do Warszawy 3 września). W drugiej części budynku zamieszkują szympansy. Oba gatunki mają do dyspozycji wybiegi wewnętrzny i zewnętrzny.
10.04.2010 o godz. 11:00 odbyło się uroczyste otwarcie nowego obiektu dla hipopotamów i rekinów w którym od marca przebywają rekiny (między innymi żarłacze czarnopłetwe) oraz hipopotamy: Hugo (3 listopada 2009 przyjechał z Ostrawy) z Anielą.W 2014 roku do zoo przyjechały niedźwiedzie polarne Gregor i Aleut.
Cytat z Wikipedii.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ogr%C3%B3d_Zoologiczny_w_Warszawie
